24 maart 2017

Geluk is kwetsbaar, geluk is kostbaar!


We kijken terug op een inspirerende studiedag, waarbij we stil stonden bij het geluk van onze medewerkers. Want ik geloof dat als leerkrachten goed in hun vel zitten, dit afstraalt op de kinderen. We stonden stil bij het ‘Why?’ Waarom ben je werkzaam bij een onderwijsorganisatie? Waar haal jij je voldoening, jouw geluk vandaan, zowel binnen als buiten je werk? Wat is er voor nodig dat jij het liefst iedere dag stralend in je werk staat? Zodat je tot een zegen voor kinderen mag zijn. Dat je iets mag uitstralen van jouw geluk, wat jou bezielt naar kinderen toe. Daar gaat het om!

Er lijkt de laatste tijd meer aandacht te komen voor geluk. Maandag 20 maart was de international day of happiness. Dinsdag 21 maart stond in ADF een artikel over een onderzoek naar geluk in Nederland. Dit onderzoek laat zien dat 80% van de Nederlanders zich gelukkig voelen. Dat geluk vooral ontstaat iets goeds doen voor anderen, een momentje voor jezelf en voldoening halen uit je werk. In de afgelopen periode hebben onderzoek laten doen naar de tevredenheid onder medewerkers, kinderen en ouders. Op alle drie terreinen scoren we als VCO hoger dan de benchmark. We mogen dus ook zeggen, dat ondanks dat er natuurlijk ook aandachtspunten zijn, we het met elkaar eigenlijk best goed doen. Een compliment voor al onze medewerkers.

Tijdens onze studiedag nam Mirjam Spitholt, docent Gelukskunde en geluksentertainer, ons mee door de dag en sprak over het thema: Jij maakt als leerkracht het verschil! Ieder mens lijkt twee innerlijke stemmen te hebben: Een Karel, die snel de problemen ziet en een Uil, die je kan helpen om meer relativerend naar situaties te kijken en kansen te zien. Een prachtig betoog dat mensen aanraakte.

De studiedag stond in teken van hardop dromen over vernieuwend onderwijs. Een verdiende dag voor onze medewerkers om met jezelf aan de slag te gaan, waar wordt jij gelukkig van? Kortom: ‘Een dag om te dromen, te zien, te leren en te doen!’ En dat is gelukt, blijkt uit de evaluatie.

Aan het einde mocht ik een lootje trekken. De winnaar krijgt een vrije dag doordat ik een dag zijn of haar werk ga doen. Goed voor die persoon om te genieten, goed voor mij om te ervaren wat iemand doet binnen onze organisatie. Want het onderwijs verandert continu en daar wil ik van op de hoogte blijven. Nooit gedacht dat ik medewerkers met zo’n lootje en zo’n studiedag zó gelukkig kon maken. Ik ben alle mensen die een aandeel in deze dag hebben gehad heel dankbaar. Het geluk wat deze dag van onze medewerkers afstraalde, maakt mij stil en diep van binnen intens gelukkig.

En dan kom je na zo’n topdag thuis en hoor je het nieuws. In Londen doet iemand precies het tegenovergestelde op een plek waar velen van ons ook gelopen hebben. Iemand zaait dood en verderf, paniek en angst. Verschrikkelijk als je de beelden ziet. Het raakt me diep.

Ongemerkt denk ik terug aan de woorden van Mirjam. Je kunt alleen geluk ervaren als je ook momenten kent waarop het geluk ontbreekt…

Gelukkig leven we in Oost-Nederland. We mogen in een veilige omgeving betekenisvol zijn in de levens van onze kinderen. Ik ben heel benieuwd naar de geluksmomentjes die ik het komende jaar van onze medewerkers mag horen en het effect daarvan op onze kinderen.

Geurt Morren
Voorzitter college van bestuur

15 februari 2017

"Hoe vaak hebben jullie een groep naar huis moeten sturen?"




Vanmorgen werd ik gebeld door BNR met betrekking tot het tekort aan invallers. Ik kreeg de vraag: 'Hoe vaak hebben jullie een groep naar huis moeten sturen?' Keurig antwoordde ik: '1 keer'. En met dat keurige antwoord deed ik onbewust alle leerkrachten van VCO en misschien wel alle leerkrachten in heel Nederland tekort. Dat is onbedoeld, maar niet goed.

En dan stopt het telefonisch interview. Je kunt het niet meer veranderen. Ligt niet aan BNR, mensen zijn uiterst vriendelijk en correct, maar aan mezelf. Ik had ad rem moeten reageren. Maar soms reageer je secundair beter dan primair. De vraag is niet hoe vaak klassen naar huis gestuurd worden, maar hoe vaak heeft een team het creatief opgelost dat er geen invaller was. Want kinderen naar huis sturen, dat doen we niet in het onderwijs. De meeste leerkrachten, IB-ers en directeuren zijn zo betrokken, dat zij hun vrije dag of ander werk aan de kant zetten om er voor de kinderen te zijn. Want wij gaan voor maximale ontwikkelkansen voor kinderen.

Na de uitzending belde ik meteen terug. Ik zou door mijn keurige antwoord BNR zo maar 'fake-nieuws' kunnen laten verspreiden. Ik kreeg meneer Middel aan de lijn. Samen spraken we even kort door over het verhaal van zojuist. Ik vond dat ik de mensen in het onderwijs geen recht had gedaan met mijn keurige antwoord. Als me gevraagd was hoe vaak er geen invaller beschikbaar was en de school het creatief heeft opgelost, zodat kinderen niet naar huis gestuurd hoefden te worden, had ik 65 keer geantwoord.

Hulde aan al die duo-collega's, directeuren en IB-ers die een klas opgevangen hebben, waardoor ander werk bleef liggen. Hulde aan collega's die de groep opvingen door allemaal een aantal extra kinderen in de groep te nemen. Hulde aan teams die samen de kinderen opvingen. Chapeau.

Misschien moet ik toch maar een cursus mediatraining volgen of mag ik net als iedereen leren?

11 januari 2017

Organiseer je eigen feedback


Ik zag op Tedtalk een presentatie van Bill Gates, Teachers need real feedback. Een mooi filmpje wat in acht minuten ook jou kan inspireren om je feedback zelf te organiseren, op een veilige manier die bij jou past.

Het onderwijs heeft naar mijn mening continu verbetering nodig. En de spil in het onderwijs is voor mij de leerkracht. Een leerkracht die goed in zijn vel zit, zich veilig en gewaardeerd voelt en zelf verantwoordelijkheid neemt voor goed onderwijs, passend bij de kinderen, reflecteert voortdurend. Maar zelfreflectie is niet voldoende. Het is daarnaast belangrijk dat je je eigen feedback organiseert. Maar hoeveel tijd nemen we nu eigenlijk om met anderen over veranderingen in het onderwijs te praten en onze actieve houding tot verbetering daarin?

Recent onderzoek heeft uitgewezen dat 98% van de leerkrachten weinig of geen bruikbare feedback krijgen. En ik vind dat alle leerkrachten feedback verdienen. De maatschappij verandert voortdurend. Als wij onze kinderen goed onderwijs willen geven, zullen wij ook mee moeten veranderen. Een continu proces van kleine stapjes waarbij we door ontwikkelen en daardoor ook ons onderwijs en onze kinderen verder ontwikkelen.

Iedereen heeft feedback nodig. Feedback helpt ons om te verbeteren. Sommige mensen gebruiken daarvoor een coach. Coaching wordt nog vaak geassocieerd met onvoldoende presteren van medewerkers. En dat is volgens mij nu juist het probleem. Je eigen coaching en feedback organiseren, doe je juist omdat je als professional vooruit wilt. En dat hoeft helemaal geen geld te kosten. Zelf nodig ik regelmatig andere bestuurders uit om te praten over onderwijs, besturen en het belang om te denken vanuit het kind. Je moet niet afwachten tot een ander vindt dat je een coach nodig hebt, organiseer het zelf. In je omgeving ken je allemaal collega’s waar je je vertrouwd bij voelt. Nodig eens een collega of een ouder uit en vraag hoe die jouw klas ziet als diegene binnenkomt. Doe iets met de adviezen. Vraag een ouder eens hoe jouw communicatie overkomt. Vraag de kinderen hoe ze jouw als meester of juf ervaren. Zet een camera of je telefoon achterin de klas en bekijk het filmpje later. Hoe kom jij over?

Het gaat zo snel over de euro’s en binnen dat financiële kader worden keuzes gemaakt hoe we de organisatie inrichten. Zoveel geld voor formatie betekent dat er een bepaald aantal leerkrachten kunnen werken en dat bepaald de klassengrootte. Het moet naar mijn mening andersom. Wat willen we bereiken? Wat is onze missie? Goed onderwijs voor alle kinderen, met elke school een eigen gezicht. Dat betekent iets voor de inzet van de begeleiding aan kinderen, leerkrachten en de organisatie van het onderwijs binnen de school.

Ik zie steeds meer scholen waar leerkrachten het lef hebben met elkaar filmpjes te bekijken van hun eigen functioneren. Een mooi voorbeeld hiervan is het team van de Ceder in Veenendaal. In elke bouw wordt tijdens de bouwvergadering een filmpje van één van de leerkrachten bekeken en voorzien van tips en tops. In een 20 minuten tijd krijgt een leerkracht feedback van zijn of haar collega’s. Dat kan omdat er een sfeer van veiligheid en vertrouwen in het team is. We zijn allemaal verschillend en dat is oké. Maar we kunnen elkaar versterken, want samen zie je meer dan alleen.

Een prachtopdracht voor alle schoolleiders om te werken aan die onderstroom: Creëer een dusdanige veilige sfeer in je team, dat je mag leren van en met elkaar. Fouten maken mag, maar wat is daarna de volgende stap die je neemt om je leerkrachtgedrag te veranderen. Gedrag dat zorgt voor een veilige sfeer voor kinderen, waarin ook zij mogen leren van hun fouten. Want van fouten maken, leer je het meest.
Geurt Morren